จากเพื่อนถึงเพื่อน

วันก่อน ระหว่างนั่งรอคอนเสิร์ตของ “น้าหงา คาราวาน” ในงาน “วันพบสมาชิกของสำนักพิมพ์แห่งหนึ่ง” แถวๆ ตีนบันไดหอประชุมใหญ่ ม. ธรรมศาสตร์ ผมฆ่าเวลาด้วยการ “ทอล์คโชว์” ให้เพื่อนฟังตามประสาชายช่างพูด ขณะที่ปากกำลังจ้อ สายตาสีสนิมเหล็กของผมก็ไปจ๊ะเอ๋เอาอนงค์นางหนึ่งเข้า คุ้นหน้าคุ้นตาเชียวครับว่าเป็น “อดีตนางสาวไทย” ผมเห็นแล้วตะลึงครับ แต่แทนที่จะตะลึงในความสวย ผมกลับตะลึงที่ “ความผอม” เพราะเธอผอมมากถึงมากที่สุด เคยเห็น “ไม้กระดาน” มั้ยครับ? นั่นแหละครับ เธอผอมอย่างนั้น วันนั้นเธอมาร่วมงานในฐานะเจ้าของงานเขียนเกี่ยวกับเรื่อง “ลดอ้วนสร้างผอม” ที่ขายดิบขายดีจนต้องพิมพ์ซ้ำ ผมไม่อยากคิดหรอกครับว่า เธอต้องการนำเสนอรูปลักษณ์แบบ “สาวไร้ไส้” เพื่อโปรโมตหนังสือเล่มนั้น! ครั้งหนึ่ง “ความอ้วน” เป็นเหมือนสัญลักษณ์ของ “ความสมบูรณ์พูนสุข” “ความร่ำรวย” และ “สุขภาพดี” แต่เมื่อมีการวิเคราะห์วิจัยจนได้ข้อสรุปจากนักโภชนาการว่า “ความอ้วนเป็นบ่อเกิดของโรค” ทุบซ้ำด้วยพิมพ์นิยมตามหมากเกมของสื่อโฆษณาว่า ความงามต้อง “ผอมบางดุจนางแบบ พุงแฟบดุจดารา” ชายหญิงทั้งหลายจึงพากันตั้งข้อรังเกียจความอ้วนกันใหญ่ ใครอ้วนต้องรีบรีด เพราะเดี๋ยวเพื่อนจะแอบนินทาหมู่ประชาจะยิ้มมุมปาก แต่ถามหน่อยเถิดว่า “ความผอม” หมายถึงสุขภาพดีจริงหรือ? สังเกตเด็กสมัยนี้สิครับ แต่ละคน ตัวผอมหัวโต แขนลีบขาลีบไร้เนื้อ มีแต่หนังหุ้มก้าง ตาแห้งแบบคนขาดสารอาหาร บางคนกลัวอ้วน ด้วยเหตุผลเพียงแค่ “กลัวชายไม่ปิ๊ง กลัวหญิงไม่แล” หรือ “กลัวใส่เสื้อสายเดี่ยวโชว์ดือไม่ได้” ไร้สาระ! ลองมาดูนี่ ผมมี “คนอ้วนตัวอย่าง” จากหลายๆ วงการมานำเสนอให้ตาแจ้งว่า ความอ้วนเป็นเรื่องธรรมดา ใครๆ ก็อ้วนได้ ไม่บาป! บางคนเชิดหน้าชูคอ (อวบๆ) ได้โดยไม่เสีย self เริ่มกันที่ “วงการการเมือง” “พล.อ. ชวลิต ยงใจยุทธ” (อ้วน ปากหวาน) “หมอหน่อย” (เผ็ด..สวย..อวบ) สาย “ส.ว.” ก็ “ดร. เจิมศักดิ์ ปิ่นทอง” (อ้วน แต่…แสบ) นักคิดคนสำคัญของบ้านเราหลายคนก็อ้วนกันใหญ่ อย่าง “อ. เสกสรรค์ ประเสริฐกุล” ก็อ้วน “อ. ธีรยุทธ บุญมี” ก็เริ่มอ้วน “อ. ชัยอนันต์ สมุทวณิช” นี่ล่ำๆ มานานแล้ว ข้ามฟากไป “วงการกีฬา” ดู “น้องแทมมี่ แทมมารีน” สิครับ บึ้กซะ! แต่แข็งแรง รึใครจะเถียง? มา “ฝั่งบันเทิง” ลองสังเกตบรรดาขาใหญ่สายดนตรีก็เข้าแถวตุ้ยนุ้ยกันหมดแล้ว ทั้ง “น้าหมู” “น้าหว่อง” “พี่จุ้ย” “พี่แจ้” ฯลฯ “สายนักแสดง” ที่โดดเด่น นี่เลย “น้องโก๊ะตี๋” ปุ๊กลุกน่ารักเชียวครับ ลองเอา “น้องปลื้ม หลีกภัย” มาทำท่าเต้นหมุนแบบโก๊ะตี๋สิครับ คุณจะเทยิ้มให้ใคร? รึจะดูพิธีกร เห็น “ป้าหนูแหม่ม สุริวิภา” กับ “น้าน้องแหม่ม คัทลียา” มั้ยครับ คนนึงอ้วนแต่อิ่ม อีกคนผอมแต่อด แล้วอย่างนี้คุณจะเลือกใครเล่าครับ เลือกใคร ขอถาม? จริงอยู่ ความอ้วนอาจนำไปสู่โรค แต่อ้วนแล้วสุขภาพเยี่ยมก็เยอะนะ ก็โครงร่างสร้างมาอย่างนั้น ลดยังไงก็ไม่ลงหรอก อย่ากระนั้นเลย มาก่อตั้ง “สมาคมชาวไร่อ้วน” เพื่อทวงสิทธิ์ให้คนอ้วนกันเถอะ เริ่มด้วยสร้างค่านิยมใหม่ อาจจะเริ่มด้วยคำขวัญวันเด็กปีหน้าก่อนว่า “กินใหม่.. อ้วนใหม่..ช่วยเด็กไทยไร้โรคา” เจ๋งดีนา! หลายคนอาจคิดว่า ที่ “หมอเมฆ” ยกเรื่องนี้มาคุย คงเพราะตัวเองอ้วนอะดิ๊ โด่! ไม่ใช่นะครับ ไม่ใช่! ผมเพียงแต่เคืองแทนคนอ้วนเท่านั้น ว่านับวันจะโดนผลักไปเป็นบุคคลชั้นสองเพราะสื่อและค่านิยมผิดๆ คุณครับ ผมหนะ พุงยังแบนราบ “จิ้มเด้ง ไม่จิ้มจม” อยู่นะครับ แน่หละ ถ้าผมไปยืนคู่ “พี่แท่ง” ผมจะกลายเป็นคนอวบ ถ้าไปยืนข้าง “น้องฮิวโก้” ผมจะกลายเป็นคนอ้วน เอ! จะบอกยังไงดีให้เห็นภาพ เอาอย่างนี้ รู้จัก “วิลลี่ แมคอินทอช” มั้ยครับ? ถ้าวิลลี่อ้วนในสายตาคุณ แสดงว่า “ผมอ้วน” เอ่อ..คือ..เราคล้ายกันหนะครับ แฮ่ม!

หมอเมฆ : “แก้มยุ้ย…เสียจนน่าหยิก” ! / mohmek@hotmail.com

HOME